λαογραφία
Ο Ναός της Αγ. Μαρίνας – Μέρος 2ο

Δευτέρα 18 Ιουλίου 2016

 

 

 

Γράφει ο Γιάννης Πρόφης (*)

 

Ο ΝΑΟΣ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΜΑΡΙΝΑΣ ΑΛΥΚΟΥ ΣΥΝΕΧΕΙΑ...

 

(Επαναλαμβάνω ότι: α) Καταγράφω την παράδοση χωρίς να με απασχολεί το θέμα αν τα αναφερόμενα ως γεγονότα είναι αληθινά ή όχι. Ο καθένας δικαιούται να έχει τη δική του γνώμη. β) Τα όσα γράφω είναι αποσπάσματα και περιλήψεις από το εδώ και 10 χρόνια ανέκδοτο (για λόγους ευνόητους) βιβλίο μου "ΟΙΚΙΣΜΟΙ ΚΑΙ ΠΑΡΑΛΙΕΣ ΤΟΥ ΚΟΡΩΠΙΟΥ". Εδώ παραλείπονται πολλές ενδιαφέρουσες λεπτομέρειες).

 

Ο Μαρκοπουλιώτης Κολιο-Αγάπης

 

Μετά από κάποιο καιρό, ένας ηλικιωμένος Μαρκοπουλιώτης, που ήταν γνωστός στους συμπατριώτες του με το όνομα «Κολιό-Αγάπης», πήγε «κατ’ εντολή της Αγίας Μαρίνας», όπως έλεγε, στη Βάρκιζα Αλυκού και προσπάθησε να εμποδίσει τρεις Κορωπιώτες αδελφούς να παίρνουν πέτρες από τα ερείπια της παλαιάς εκκλησίας, που βρίσκονταν μέσα στο κτήμα του κυρ-Γιώργη Παπαμιχάλη. Τους είπε μάλιστα ρητά ότι εκεί ήταν παλαιότερα εκκλησία της Αγίας Μαρίνας και ότι ήταν επιθυμία της να ξαναχτιστεί η εκκλησία και να χρησιμοποιηθούν τα παλαιά υλικά. Τους είπε επίσης να επιστρέψουν όσες πέτρες είχαν πάρει. Εκείνοι δεν τον πήραν στα σοβαρά, τον έδιωξαν και συνέχισαν τη δουλειά τους. Αυτός ο γέροντας ισχυριζόταν ότι συνομιλούσε κατά καιρούς με την Παναγία και την Αγία Μαρίνα, χωρίς όμως να τις βλέπει. Το γεγονός αυτό μαθεύτηκε και το έμαθε και ο κυρ-Γιώργης.

 

Η συνάντηση του Γ. Δ. Παπαμιχάλη ("Σουρτούκη") με τον Κολιο-Αγάπη

 

Πέρασαν πάλι αρκετά χρόνια (σημ. ίσως στα μέσα της δεκαετίας του 1930) και κάποια βροχερή μέρα με πλημμύρα περνούσε στον κεντρικό δρόμο του Κορωπιού, μέσα στα νερά ο «αλαφροΐσκοτος» Κολιο-Αγάπης. Εκείνη τη στιγμή ο κυρ-Γιώργης βρισκόταν έξω από το σπίτι του κι όταν τον είδε, τον κάλεσε να μιλήσουν. Εκεί τον πληροφόρησε ότι το κτήμα όπου υπήρχε το ερείπιο με τις πέτρες ήταν δικό του. Μετά του διηγήθηκε τη δική του ιστορία με την παράξενη κοπέλα, που του είχε εμφανιστεί πριν από χρόνια και διερωτήθηκε αν ήταν αυτή η Αγία Μαρίνα. Ο Κολιό-Αγάπης τον άκουσε προσεκτικά και φεύγοντας του είπε ότι αν του εμφανιστεί και πάλι η αγία, θα την ρωτήσει.

 

Την άλλη μέρα το πρωί, πριν καλά-καλά ξημερώσει, ο Κολιό-Αγάπης χτύπησε την πόρτα του σπιτιού του κυρ-Γιώργη. Εκείνος τον πέρασε μέσα στο σπίτι του και ο γέροντας τον πληροφόρησε ότι επικοινώνησε με την αγία, η οποία του είπε ότι ήταν πράγματι εκείνη που του είχε τότε παρουσιαστεί. Του είπε επίσης να μεταφέρει στον κυρ-Γιώργη τα εξής:
«Εσύ θα πρωτοστατήσεις για να ξαναχτιστεί ο ναός μου. Το νοτινό κλίτος να αφιερωθεί στον Άγιο Νικόλαο και το βορινό την Τιμία Ζώνη της Θεοτόκου. Η περιοχή θα γίνει πολιτεία και θα φτιαχτεί παραθαλάσσιος δρόμος, απ’ όπου θα έρχονται χιλιάδες προσκυνητές».

 

Ακούγοντας αυτά ο κυρ-Γιώργης αποφάσισε αμέσως να ενεργήσει για την ανέγερση της νέας εκκλησίας, δωρίζοντας και την απαιτούμενη έκταση. Όμως εκείνη την εποχή δεν δινόταν άδεια ανέγερσης ναού σε ιδιώτες. Τότε ο ανιψιός του αρχαιολόγος Ν. Χ. Κοτζιάς τον συμβούλεψε να συνεργαστεί με κάποιο νομικό πρόσωπο δημοσίου ή ιδιωτικού δικαίου, για να χορηγηθεί η σχετική άδεια.

 

 

Η ανέγερση του Ναού το 1946 – 47

 

Στο μεταξύ μεσολάβησε ο 2ος Παγκόσμιος Πόλεμος και ήρθε η ιταλογερμανική Κατοχή. Στο διάστημα αυτό δεν μπορούσε να γίνει λόγος για ανέγερση εκκλησίας, αφού ο λαός λιμοκτονούσε και η χώρα στέναζε κάτω από τον ναζιστικό ζυγό. Όμως αμέσως μετά τη λήξη του πολέμου, το 1946, ο κυρ-Γιώργος ξεκίνησε και πάλι την προσπάθεια. Ήρθε σε συνεννόηση με το διοικητικό συμβούλιο του Πανεπαγγελματικού Συλλόγου Κορωπίου και παραχώρησε στο σύλλογο το οικόπεδό του. Έτσι, μέσω του συλλόγου, έγινε δυνατή η έκδοση της σχετικής άδειας οικοδόμησης του ναού. Τα μέλη του Δ. Σ. και ιδιαίτερα ο ταμίας Νίκος Γ. Νικολού, συγκέντρωσαν το απαιτούμενο χρηματικό ποσό και προχώρησαν αμέσως στις ενέργειες για την ανέγερση. Οι Κορωπιώτες πρόσφεραν πρόθυμα και με ενθουσιασμό χρήματα, υλικά και προσωπική εργασία και μέσα σε ελάχιστο χρόνο η νέα εκκλησία ήταν έτοιμη, με πολύ επιμελημένη κατασκευή.

 

Το πανηγύρι την παραμονή και ανήμερα της γιορτής
Τα εγκαίνια της νέας εκκλησίας έγιναν το 1947 σε πανηγυρική ατμόσφαιρα με συμμετοχή πλήθους Κορωπιωτών. Ο Πανεπαγγελματικός Σύλλογος Κορωπίου διοργάνωνε έκτοτε κάθε χρόνο μεγάλο πανηγύρι κατά την ημέρα της γιορτής της Αγίας Μαρίνας, που συγκέντρωνε πλήθος κόσμου, κυρίως από το Κορωπί.

 

Το απόγευμα της παραμονής της γιορτής γινόταν μεγάλος εσπερινός, παρουσία συνήθως του μητροπολίτη Αττικής και Μεγαρίδος. Ο κόσμος διασκέδαζε κατόπιν στην παραλία, όπου λειτουργούσαν ταβέρνες σε πρόχειρες καλύβες, ειδικά γι’ αυτή τη βραδιά, με λαϊκά μουσικά συγκροτήματα.

 

Οι επόμενες φάσεις οικοδόμησης

 

Περί το 1969 έγινε η δεύτερη φάση της οικοδόμησης του ναού, με μεγάλες προσθήκες στο αρχικό κτίσμα. Η επέκταση αυτή έγινε με ενέργειες του δικτάτορα Γεώργιου Παπαδόπουλου, ο οποίος περνούσε καθημερινά από το σημείο αυτό, γιατί διέμενε σε βίλα στο Λαγονήσι.

 

Από το 1974 και μετά περιήλθε στη δικαιοδοσία της νεοσυσταθείσας τότε νέας μητρόπολης Μεσογαίας και Λαυρεωτικής, υπό τον μητροπολίτη Αγαθόνικο Φιλιππότη και έκτοτε χαρακτηρίζεται ως «προσκύνημα».

 

Τέλος, το 1985, με ενέργειες της Μητρόπολης Μεσογαίας και Λαυρεωτικής, έγινε η τρίτη και τελευταία φάση της επέκτασης, οπότε η απέριττη εκκλησούλα μεταβλήθηκε σε μεγαλοπρεπή ναό.

 

(Χρόνια Πολλά στη φίλη Μαρίνα Ν. Νικολού (κόρη ενός εκ των πρωτεργατών της ανέγερσης του ναού) και σε όλες τις Μαρίνες που γιορτάζουν σήμερα!)

 

 

(*) Ο Γιάννης Πρόφης είναι λαογράφος, συγγραφέας και ζωγράφος

 

 

(το φωτογραφικό υλικό είναι από το αρχείο του Γιάννη Πρόφη)

 


Όνομα:
Σχόλιο:
 
 
Created by | INCOM CMS